v. Obs. Also 3 bismit, 4 besmet, 5 bismyt. [f. BE- 2 + SMIT v.] trans. To stain, infect (as with disease), contaminate. (Mostly fig.)

1

[971.  Blickl. Hom., 85. Þu woldest symle þone besmitan þe þu nan wiht yfles on nystest.]

2

a. 1225.  Ancr. R., 214. Kumeð forð biuoren his Louerde bismitted [v.r. bismuddet] and bismeoruwed.

3

1340.  Ayenb., 32. A uice huerof al þe wordle is besmet. Ibid., 229. Þet ne is naȝt besmetted ine herte mid kueade þoȝtes.

4

1480.  Caxton, Trevisa’s Descr. Brit., 52. He is bismytted with their treson also.

5