Sc. Obs. rare. [var. AFEAR, q.v.]
1. trans. To frighten.
1513. Douglas, Æneis, XI. xii. 102. Na wound nor wapyn mycht hym anis effeir. Ibid. (1553), (ed. 1), VIII. iv. 88. The first time that ony persauit Cacus efferde [v.r. afferd].
2. trans. To fear, be afraid of.
1552. Lyndesay, Monarche, 2576. Effeir ȝe nocht Diuine punytione?