adv. Obs. Forms: 1 ʓelome, 2–5 ilome, 3 ȝelome, 3–5 ylome. [OE. ʓelóme, f. ʓe- Y-, with an element of obscure origin: see LOOM sb.1] Frequently, often; phr. oft and ylome.

1

a. 1000.  Cædmon’s Gen., 1539. Ʒe on wolcnum þæs oft ʓelome andʓiettacen maʓon sceawiʓan.

2

c. 1175.  Lamb. Hom., 13. Westmes þorð uuele wederas oft and ilome scal for-wurðan.

3

c. 1200.  Trin. Coll. Hom., 31. Heald þin cunde, and þine licames lust kel ilome.

4

a. 1250.  Owl & Night., 595. Þar me mai þe ilomest finde, Þar men worpeþ hore bihinde.

5

1340–70.  Alisaunder, 521. A Lioun in a launde may lightlych driue Of hertes an holle herde, as happes ilome.

6

c. 1400.  St. Alexius (Laud 622), 69. Men speken of hym ylome In alle þinges wiþouten strijf.

7