v. Obs. [a. ON. veina = OE. wánian WONE v.] intr. To lament, wail.

1

c. 1205.  Lay., 23827. Þa iherde he wepen, wunder ane swiðen, wepen and weinen.

2

c. 1400.  Pilgr. Sowle (Caxton), I. xv. (1859), 12. I ne can nought done, but cryen, and weyne That charyte nought reckyth of my peyne.

3