v. Obs. [a. ON. veina = OE. wánian WONE v.] intr. To lament, wail.
c. 1205. Lay., 23827. Þa iherde he wepen, wunder ane swiðen, wepen and weinen.
c. 1400. Pilgr. Sowle (Caxton), I. xv. (1859), 12. I ne can nought done, but cryen, and weyne That charyte nought reckyth of my peyne.